tatoeage, tattoo, die iemand onder dwang, meestal van een partner, laat zetten, vaak in de vorm van de naam of initialen van die partner
Het woord dwangtattoo is een nieuwe, vrij doorzichtige samenstelling in het Nederlands. Ook het woord dwangtatoeage wordt gebruikt. Iemand dwingen tot het laten zetten van een tattoo wordt beschouwd als een vorm van intieme terreur. Dat is, volgens het Woordenboek van Nieuwe Woorden (WNW), een ‘ernstige, structurele vorm van partnerterreur die zich uit in een patroon van controle en dwang en meestal gepaard gaat met emotioneel, fysiek of seksueel geweld’.
In de NRC vertelt een dertigjarige vrouw uit Deventer hoe zij onder dwang een tatoeage liet zetten: “‘Eind mei gingen we met zijn beste vriend naar de tattooshop, en toen zei hij tegen mij: ik wil dat je mijn naam op je hand laat zetten, zodat iedereen kan zien dat je van mij bent. […] Uiteindelijk gaf hij mij de keuze: óf je zet mijn naam op je hand of arm, óf ik sla je thuis in elkaar. Doe de tattoo maar, dacht ik toen. Die kan ik altijd nog bedekken of weglaseren.’” Dwang en controle uitgeoefend in relaties hebben vandaag de dag sterk de aandacht in bijvoorbeeld de politiek en bij de politie, omdat in veel gevallen van femicide een dergelijk relatiepatroon aan de misdaad voorafging. Femicide betekent ‘vrouwenmoord; moord of doodslag op een vrouw, vaak gepleegd door een mannelijke (ex-)partner’ (Algemeen Nederlands Woordenboek). Het voortdurend willen weten waar iemand is, het controleren van iemands telefoon of het verbieden van contact met vrienden en familie: dat zijn allemaal red flags. Deze rode vlaggen zijn slechte voortekenen: het zijn waarschuwingssignalen dat iets, bijvoorbeeld een relatie, minder rooskleurig is dan het lijkt.
Bron:
NRC, 1 mei 2026 (alleen voor abonnees)